SOME PIECES

ฉันปล่อยให้มันดำเนินไปอย่างนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นความเงียบงันของวันเวลา หรือว่าความคราคร่ำของผู้คนบนถนน จะกลางวันกลางคืนเช้าสายแดดอ่อน หรือเเรงขนาดไหน ฉันสนใจมันได้อีกหรือ

ฉันปล่อยให้เพลงเดิมเล่นซ้ำวนไป  ฉันปล่อยให้สมองคิดเรื่องนั้นต่อไป ปล่อยมันไป ให้มันไหลเอื่อยเนินช้า  บางวันฉันเข้าไปอ่านเรื่องราวของเขา...วันเวลากับการเดินทางไปข้างหน้าของเขา ดูเเล้วเขาน่าจะใช้ชีวิตอยู่ได้เเม้ปราศจากบางสิ่งบางอย่าง ความปรารถนาของเขาอาจจะมีกำลังเเรงพอที่จะทำให้เขาผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆ ไปได้ ไม่ว่ามันจะช้าหรือเร็วก็ตาม

บางวัน ฉันกลับมาอ่านเรื่องของเรา ไม่เดินถอยหลังก็เหมือนเดินย่ำอยู่กับที่ เรื่องราวเดิมที่เคยผ่านพ้นเราไป ฉันกลับพบว่ามันยังมีค่ากับฉันเสมอ  วันเวลาของฉันเดินย้อนกลับ ถอยร่นกลับไปข้างหลังทุกทีทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องเดิม

โลกของเราคงต่างกันไปเเล้ว

เราอยู่กันคนละโลก โลกที่หมุนไปคนละทาง

โลกของฉัน "หมุนทวนเข็มนาฬิกา" ไม่ได้เดินไปข้างหน้า เเต่กลับเดินถอยหลัง

มันได้อะไรบ้างหรือ ? คำตอบคือไม่มีเลย มันก็เเค่คราบเงาเรื่องราวชุ่มชื่นใจ จับต้องไม่ได้ เป็นเพียงร่องรอยลางเลือน

ฉันปล่อยมันไป ปล่อยให้โลกของฉันหมุนไปในจังหวะนั้น

ปล่อยฉันไป อย่าสนใจ โลกของฉันเลย

ฉันเก็บซ่อนมันไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย กดทับอยู่ใต้น้ำเสียงราบเรียบ

วันที่เราเจอกัน...ฉันทำได้เเต่

เก็บงำ ปิดบัง ซ่อนเร้น  ความรู้สึกของฉันเอาไว้  ปิด ปก ป้อง มันอย่าให้ใครรู้ว่า

มันยังคงไม่เคยจะจางหายไปเลยสักนิด ไม่จืด ไม่จาง ไม่เบาบางหรือบรรเทาลงเลย

พูดคุย ข้อความผ่านน้ำเสียง สายตา สีหน้า ที่ฉันลืมไม่ได้ หยุดตัวเองไม่ได้ที่จะคิดว่า...เราน่าจะกลับมาเป็นอย่างเดิมได้  อย่างที่เราไม่ต้องการที่จะเรียนรู้ทุกเรื่อง เข้าใจกับทุกเรื่อง พูดคุยกันทุกเรื่อง เปิดใจกับมันทุกเรื่องก็ได้...แบบนั้น  ถ้าย้อนเวลากลับไปได้

สิ่งที่ฉันจะทำคือ ไม่ถาม และจะไม่พยายามเข้าใจ

เเต่สุดท้าย เวลามันก็ล่วงเลยมาถึงตอนนี้เสียเเล้ว  ตอนที่เรารู้ทุกอย่าง เข้าใจมันทุกอย่าง เเต่ผลของมันกลับกลายเป็นว่า ... มันเเย่ลง มันไม่ใช่เรืองดี มันไม่ใช่หนทางของความสัมพันธ์ของเรา

ความกระจ่างเเจ้งไปเสียทุกอย่างนั้นมันน่ากลัวอย่างนี้นี่เอง เเละเพราะมันเราถึงเป็นอย่างนี้

ฉันเลยต้องเก็บ ปก ป้อง ปิดบัง มันเอาไว้  อย่างน้อยก็เรื่องที่ฉันยังคงฟูมฟายเกินที่จะบอกใครได้ กับเรื่องที่ฉันลืมมันไม่ได้  ฉันลืมไม่ได้จริงๆ

วันนั้น...วันที่เราได้เจอกันอีก คุณยังคงยื่นมือมาให้ฉันจับ ดึงฉันขึ้นไปจากริมบาทวิถี 

ความเป็นคุณยังคงเหมือนเดิมในทุกอย่าง

ยกเว้นความรู้สึกในมือของคุณ มันว่างเปล่าเสียจนฉันไม่รู้สึกอะไรเลย มันทำให้ฉันรู้ว่าเเท้จริงเเล้ว  สำหรับคุณคงหมดเเล้ว ไม่เหลือร่องรอยอะไรให้ฉันได้เป็นความหวังเลย

มันทำให้ฉันรู้...รู้ดีทุกอย่าง   วันนั้น มือที่ยื่นมา ฉุดรั้งฉันขึ้นไป

คุณลืมอะไรบางอย่าง

ฉันยังคงอยู่ที่นี่ ที่เดิมในหลุมบ่อของความรักจากคุณ

คุณลืมดึงฉันให้ก้าวข้ามผ่านมันไป ในเมื่อคุณไม่อยู่ที่นี่เเล้ว

น่าจะช่วยดึงฉันขึ้นไปด้วย ...นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะขอคุณ

ฉันเเค่ไม่มีอะไร ฉันเเค่ยังทำใจให้เลิกชอบคุณไม่ได้ก็เท่านั้น มันเลยเกิดอาการไม่อยากฟังเสียงคุณ

ไม่อยากมองหน้าคุณ ไม่อยากสบตาคุณ ไม่อยากมองคุณ

ฉันกลัว

กลัวว่าจะทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้

เราจะยังเป็นเพื่อนเเละคุยกันเหมือนเดิม

เหมือนฉันเเค่พูดให้มันผ่านปาก เหมือนฉันเเค่เอ่ยปากให้คุณได้ยิน เพราะที่จริง

ฉันอาจจะทำไม่ได้.....ทำไม่ได้ที่จะเลิกชอบสิ่งที่เป็นคุณ

ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไหน เป็นยังไงก็ตาม

ที่คุณมองมาทางฉัน

ที่คุณพูดกับฉัน

ที่คุณโทรมาหาฉัน

มันทำให้ฉันเสียใจ

เสียใจที่ยังทำใจรับกับ

สถานภาพจริงๆ ของเราไม่ได้

เเละไม่รู้ว่า

เมื่อไหร่

มันถึงจะทำได้สักที

จะต้องเเคร์อะไร ฉันไม่เเคร์อะไร นอกจากตัวฉันเอง ที่ฉันเหงา ที่ฉันเศร้าอยู่นี้จะใครจะยังไง ฉันก็ไม่หายไม่มีใครรู้หรอกว่ามันทำให้ฉันรู้สึกยังไง ส่งผลต่อความรู้สึกของฉันเองยังไงบ้าง มันอธิบายไม่ถูก บอกเล่าไม่หมดไม่รุ้จะเริ่มที่ตรงไหน ก็เท่านั้นเอง

ฉันไม่อยากไปไหน ... ใครจะชวนก็ไม่อยากไป อย่าเอาเรื่องนี้มาบีบบังคับหัวใจของฉันอีกเลย มันไม่มีอารมณ์ ไม่มีจิตใจ ไม่มีเรี่ยวเเรงอะไร อย่างไหน

อย่าให้ฉันต้องบอกอะไรอีกเลย ... มันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ให้เข้าใจ ให้รู้สึกถึงความสับสนวุ่นวายของตัวฉันเอง

อย่าสอบถามฉันอีกเลย

อย่าบอกให้ฉันออกไปไหน

อย่าชวนให้ร่าเริง

อย่าชวนให้สดใส

อย่ามาพยายามอะไรเพื่อฉันในตอนนี้

ฉันยังทำมันไม่ไหว

เพื่อนๆ อาจจะไม่เข้าใจ เพื่อนๆ อาจจะไม่อยากเข้าใจ เพื่อนๆ อาจจะมองเห็นฉันเป็นอย่างอื่น อย่าเลย

อย่าเพิ่งสนใจ หรือมาทำความเข้าใจ เพราะขนาดฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แล้วเพื่อนๆ จะเข้าใจฉันได้อย่างไร

ขอได้ไหม ... แค่มองฉันอยู่ห่างๆ อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ อย่าสอบถามเรื่องลึกซึ้งกว่านี้ อย่าพยายามทำความเข้าใจฉันในตอนนี้

เเค่นั้นน่าจะเพียงพอ

ขอที่ให้ฉันยืน แกว่งเเขน แกว่งขา กลิ้งเกลือกกับพื้นหญ้าที่ไหนสักแห่งในหัวสมองของฉันเอง ขอที่ให้ฉันทำตัวฉันเองได้ปลอดโปร่ง  แม้มันจะเศร้า เหงา บ้างก็ตามที

อย่า

อย่าพยายามบีบบังคับหัวใจฉันด้วยหนทางที่เสนอว่ามันคือ

ทางออก

อย่า อย่ามาพยายามเพื่อคนอย่างฉันอีกเลยนะเพื่อน

คนอ่อนแออย่างฉัน มันยังทำอะไรไม่ไหว

นอนหลับ .... คิดว่ามันจะหายแต่ไม่หาย

ตื่น....นึกว่ามันจะหายแต่ไม่หาย

ไม่รู้จะต้องหลับหรือตื่นถึงจะหายจากความรู้สึกเหล่านั้น

ฉันทำตัวไร้สาระ ไม่เป็นผู้เป็นคนมานานเเค่ไหนเเล้วนะ สงสารคนรอบตัวที่เขาต้องเป็นห่วง แต่ฉันเอง ... ยังคงทำไม่ได้เลยแม้จะลุกขึ้นยืน

สูดหายใจเข้าลึกๆ

เดินออกไปข้างนอก

ร่าเริงเหมือนเเต่ก่อน

เป็นตัวของฉันเองอย่างเก่า

เรื่องเดิมมันเวียนอยู่ในหัว หยุดคิดมันก็ไม่ยอมหยุด เหม่อลอยไร้สติ ทำตัวเหมือนคนไม่มีความคิดไร้ค่าไปวันๆ ฉันรุ้ดีทุกอย่าง ฉันเข้าใจดีทุกอย่างว่าที่เป็นอยู่นี้ไม่ได้เป็นหนทางที่จะทำให้อะไร ๆ มันดีขึ้นเลยสักนิด แต่ฉันยังทำเรื่องที่มันดีต่อชีวิตของฉันเองไม่ไหว ไม่มีหัวจิตหัวใจจะทำมัน

เขา ... เพราะเขาเท่านั้น ฉันบอกเขาว่าจะหยุด จะเลิก จะเป็นอย่างเดิม เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอ แต่สุดท้ายเเล้วฉันเองที่คงทำมันไม่ได้ หยุดมันไม่ได้ เลิกมันไม่ได้

ไม่กล้าที่จะเจอหน้า

ไม่กล้าที่จะพูดคุย

ไม่กล้าที่จะพบเห็น

ฉันคงจะทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีไม่ได้ เพราะฉันยังหยุดชอบคุณไม่ได้เลย