SOME PIECES

ระยะนี้...คงใช้งานหัวใจมากเกินไป  ห้ามโน่นห้ามนี่ ห้ามมันตลอด บอกมันให้ข่ม ให้ฝืนหักห้ามใจตัวเองเอาไว้
ความรู้สึกแบบนี้มันทรมานจริง ๆ กดดันบีบคั้นไปเสียทุกอย่าง ไม่รู้จะต้องทำยังไงดี

ฉันทำไม่ได้ บอกตัวเองว่าอย่า เเละหยุดมันเสียตั้งเเต่ตอนนี้ เพราะตัวฉันเองเท่านั้น เพราะตัวฉันเองที่กลัวเสียเหลือเกินกับสิ่งรอบๆ ตัว กลัวว่าฉันเองจะคิดไกลไปกว่านี้ ฉันอยากหักห้ามมันเหลือเกิน ฉันไม่อยากมอง ไม่อยากทำงานร่วมกัน ไม่อยากเห็นหน้ากัน ไม่อยากพูดกัน ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ

ไม่ใช่เพราะเกลียด
เเต่เพราะฉันกลัว

กลัวเหลือเกินว่า ฉันเองจะคิดไกลเกินเลยจนยากจะหันหลังกลับ ฉันกลัวต้องเสียใจ ฉันกลัวต้องเศร้าถ้าเราเข้ากันไม่ได้อย่างที่คาดคิด กลัวการเริ่มต้นใหม่ เเละกลัวความรักที่จะเดินเข้ามาใกล้ฉัน

มันยากเหลือเกิน
มันทรมานเหลือเกิน
มันบีบเหลือเกิน
มันฝืนเหลือเกิน

ขอเวลาหน่อย ขอให้ได้พูดกับหัวใจของฉันหน่อย
ขอร้องเถอะนะหัวใจ
อย่าคิดไปเลย

edit @ 21 Sep 2008 01:19:20 by pieces

ฉันปล่อยให้มันดำเนินไปอย่างนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นความเงียบงันของวันเวลา หรือว่าความคราคร่ำของผู้คนบนถนน จะกลางวันกลางคืนเช้าสายแดดอ่อน หรือเเรงขนาดไหน ฉันสนใจมันได้อีกหรือ

ฉันปล่อยให้เพลงเดิมเล่นซ้ำวนไป  ฉันปล่อยให้สมองคิดเรื่องนั้นต่อไป ปล่อยมันไป ให้มันไหลเอื่อยเนินช้า  บางวันฉันเข้าไปอ่านเรื่องราวของเขา...วันเวลากับการเดินทางไปข้างหน้าของเขา ดูเเล้วเขาน่าจะใช้ชีวิตอยู่ได้เเม้ปราศจากบางสิ่งบางอย่าง ความปรารถนาของเขาอาจจะมีกำลังเเรงพอที่จะทำให้เขาผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆ ไปได้ ไม่ว่ามันจะช้าหรือเร็วก็ตาม

บางวัน ฉันกลับมาอ่านเรื่องของเรา ไม่เดินถอยหลังก็เหมือนเดินย่ำอยู่กับที่ เรื่องราวเดิมที่เคยผ่านพ้นเราไป ฉันกลับพบว่ามันยังมีค่ากับฉันเสมอ  วันเวลาของฉันเดินย้อนกลับ ถอยร่นกลับไปข้างหลังทุกทีทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องเดิม

โลกของเราคงต่างกันไปเเล้ว

เราอยู่กันคนละโลก โลกที่หมุนไปคนละทาง

โลกของฉัน "หมุนทวนเข็มนาฬิกา" ไม่ได้เดินไปข้างหน้า เเต่กลับเดินถอยหลัง

มันได้อะไรบ้างหรือ ? คำตอบคือไม่มีเลย มันก็เเค่คราบเงาเรื่องราวชุ่มชื่นใจ จับต้องไม่ได้ เป็นเพียงร่องรอยลางเลือน

ฉันปล่อยมันไป ปล่อยให้โลกของฉันหมุนไปในจังหวะนั้น

ปล่อยฉันไป อย่าสนใจ โลกของฉันเลย

ฉันเก็บซ่อนมันไว้ใต้สีหน้าเรียบเฉย กดทับอยู่ใต้น้ำเสียงราบเรียบ

วันที่เราเจอกัน...ฉันทำได้เเต่

เก็บงำ ปิดบัง ซ่อนเร้น  ความรู้สึกของฉันเอาไว้  ปิด ปก ป้อง มันอย่าให้ใครรู้ว่า

มันยังคงไม่เคยจะจางหายไปเลยสักนิด ไม่จืด ไม่จาง ไม่เบาบางหรือบรรเทาลงเลย

พูดคุย ข้อความผ่านน้ำเสียง สายตา สีหน้า ที่ฉันลืมไม่ได้ หยุดตัวเองไม่ได้ที่จะคิดว่า...เราน่าจะกลับมาเป็นอย่างเดิมได้  อย่างที่เราไม่ต้องการที่จะเรียนรู้ทุกเรื่อง เข้าใจกับทุกเรื่อง พูดคุยกันทุกเรื่อง เปิดใจกับมันทุกเรื่องก็ได้...แบบนั้น  ถ้าย้อนเวลากลับไปได้

สิ่งที่ฉันจะทำคือ ไม่ถาม และจะไม่พยายามเข้าใจ

เเต่สุดท้าย เวลามันก็ล่วงเลยมาถึงตอนนี้เสียเเล้ว  ตอนที่เรารู้ทุกอย่าง เข้าใจมันทุกอย่าง เเต่ผลของมันกลับกลายเป็นว่า ... มันเเย่ลง มันไม่ใช่เรืองดี มันไม่ใช่หนทางของความสัมพันธ์ของเรา

ความกระจ่างเเจ้งไปเสียทุกอย่างนั้นมันน่ากลัวอย่างนี้นี่เอง เเละเพราะมันเราถึงเป็นอย่างนี้

ฉันเลยต้องเก็บ ปก ป้อง ปิดบัง มันเอาไว้  อย่างน้อยก็เรื่องที่ฉันยังคงฟูมฟายเกินที่จะบอกใครได้ กับเรื่องที่ฉันลืมมันไม่ได้  ฉันลืมไม่ได้จริงๆ

วันนั้น...วันที่เราได้เจอกันอีก คุณยังคงยื่นมือมาให้ฉันจับ ดึงฉันขึ้นไปจากริมบาทวิถี 

ความเป็นคุณยังคงเหมือนเดิมในทุกอย่าง

ยกเว้นความรู้สึกในมือของคุณ มันว่างเปล่าเสียจนฉันไม่รู้สึกอะไรเลย มันทำให้ฉันรู้ว่าเเท้จริงเเล้ว  สำหรับคุณคงหมดเเล้ว ไม่เหลือร่องรอยอะไรให้ฉันได้เป็นความหวังเลย

มันทำให้ฉันรู้...รู้ดีทุกอย่าง   วันนั้น มือที่ยื่นมา ฉุดรั้งฉันขึ้นไป

คุณลืมอะไรบางอย่าง

ฉันยังคงอยู่ที่นี่ ที่เดิมในหลุมบ่อของความรักจากคุณ

คุณลืมดึงฉันให้ก้าวข้ามผ่านมันไป ในเมื่อคุณไม่อยู่ที่นี่เเล้ว

น่าจะช่วยดึงฉันขึ้นไปด้วย ...นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะขอคุณ

ฉันเเค่ไม่มีอะไร ฉันเเค่ยังทำใจให้เลิกชอบคุณไม่ได้ก็เท่านั้น มันเลยเกิดอาการไม่อยากฟังเสียงคุณ

ไม่อยากมองหน้าคุณ ไม่อยากสบตาคุณ ไม่อยากมองคุณ

ฉันกลัว

กลัวว่าจะทำอย่างที่พูดไว้ไม่ได้

เราจะยังเป็นเพื่อนเเละคุยกันเหมือนเดิม

เหมือนฉันเเค่พูดให้มันผ่านปาก เหมือนฉันเเค่เอ่ยปากให้คุณได้ยิน เพราะที่จริง

ฉันอาจจะทำไม่ได้.....ทำไม่ได้ที่จะเลิกชอบสิ่งที่เป็นคุณ

ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไหน เป็นยังไงก็ตาม

ที่คุณมองมาทางฉัน

ที่คุณพูดกับฉัน

ที่คุณโทรมาหาฉัน

มันทำให้ฉันเสียใจ

เสียใจที่ยังทำใจรับกับ

สถานภาพจริงๆ ของเราไม่ได้

เเละไม่รู้ว่า

เมื่อไหร่

มันถึงจะทำได้สักที

จะต้องเเคร์อะไร ฉันไม่เเคร์อะไร นอกจากตัวฉันเอง ที่ฉันเหงา ที่ฉันเศร้าอยู่นี้จะใครจะยังไง ฉันก็ไม่หายไม่มีใครรู้หรอกว่ามันทำให้ฉันรู้สึกยังไง ส่งผลต่อความรู้สึกของฉันเองยังไงบ้าง มันอธิบายไม่ถูก บอกเล่าไม่หมดไม่รุ้จะเริ่มที่ตรงไหน ก็เท่านั้นเอง

ฉันไม่อยากไปไหน ... ใครจะชวนก็ไม่อยากไป อย่าเอาเรื่องนี้มาบีบบังคับหัวใจของฉันอีกเลย มันไม่มีอารมณ์ ไม่มีจิตใจ ไม่มีเรี่ยวเเรงอะไร อย่างไหน

อย่าให้ฉันต้องบอกอะไรอีกเลย ... มันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ให้เข้าใจ ให้รู้สึกถึงความสับสนวุ่นวายของตัวฉันเอง

อย่าสอบถามฉันอีกเลย

อย่าบอกให้ฉันออกไปไหน

อย่าชวนให้ร่าเริง

อย่าชวนให้สดใส

อย่ามาพยายามอะไรเพื่อฉันในตอนนี้

ฉันยังทำมันไม่ไหว

เพื่อนๆ อาจจะไม่เข้าใจ เพื่อนๆ อาจจะไม่อยากเข้าใจ เพื่อนๆ อาจจะมองเห็นฉันเป็นอย่างอื่น อย่าเลย

อย่าเพิ่งสนใจ หรือมาทำความเข้าใจ เพราะขนาดฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แล้วเพื่อนๆ จะเข้าใจฉันได้อย่างไร

ขอได้ไหม ... แค่มองฉันอยู่ห่างๆ อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ อย่าสอบถามเรื่องลึกซึ้งกว่านี้ อย่าพยายามทำความเข้าใจฉันในตอนนี้

เเค่นั้นน่าจะเพียงพอ

ขอที่ให้ฉันยืน แกว่งเเขน แกว่งขา กลิ้งเกลือกกับพื้นหญ้าที่ไหนสักแห่งในหัวสมองของฉันเอง ขอที่ให้ฉันทำตัวฉันเองได้ปลอดโปร่ง  แม้มันจะเศร้า เหงา บ้างก็ตามที

อย่า

อย่าพยายามบีบบังคับหัวใจฉันด้วยหนทางที่เสนอว่ามันคือ

ทางออก

อย่า อย่ามาพยายามเพื่อคนอย่างฉันอีกเลยนะเพื่อน

คนอ่อนแออย่างฉัน มันยังทำอะไรไม่ไหว