SOME PIECES

จะต้องเเคร์อะไร ฉันไม่เเคร์อะไร นอกจากตัวฉันเอง ที่ฉันเหงา ที่ฉันเศร้าอยู่นี้จะใครจะยังไง ฉันก็ไม่หายไม่มีใครรู้หรอกว่ามันทำให้ฉันรู้สึกยังไง ส่งผลต่อความรู้สึกของฉันเองยังไงบ้าง มันอธิบายไม่ถูก บอกเล่าไม่หมดไม่รุ้จะเริ่มที่ตรงไหน ก็เท่านั้นเอง

ฉันไม่อยากไปไหน ... ใครจะชวนก็ไม่อยากไป อย่าเอาเรื่องนี้มาบีบบังคับหัวใจของฉันอีกเลย มันไม่มีอารมณ์ ไม่มีจิตใจ ไม่มีเรี่ยวเเรงอะไร อย่างไหน

อย่าให้ฉันต้องบอกอะไรอีกเลย ... มันไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ให้เข้าใจ ให้รู้สึกถึงความสับสนวุ่นวายของตัวฉันเอง

อย่าสอบถามฉันอีกเลย

อย่าบอกให้ฉันออกไปไหน

อย่าชวนให้ร่าเริง

อย่าชวนให้สดใส

อย่ามาพยายามอะไรเพื่อฉันในตอนนี้

ฉันยังทำมันไม่ไหว

เพื่อนๆ อาจจะไม่เข้าใจ เพื่อนๆ อาจจะไม่อยากเข้าใจ เพื่อนๆ อาจจะมองเห็นฉันเป็นอย่างอื่น อย่าเลย

อย่าเพิ่งสนใจ หรือมาทำความเข้าใจ เพราะขนาดฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แล้วเพื่อนๆ จะเข้าใจฉันได้อย่างไร

ขอได้ไหม ... แค่มองฉันอยู่ห่างๆ อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ อย่าสอบถามเรื่องลึกซึ้งกว่านี้ อย่าพยายามทำความเข้าใจฉันในตอนนี้

เเค่นั้นน่าจะเพียงพอ

ขอที่ให้ฉันยืน แกว่งเเขน แกว่งขา กลิ้งเกลือกกับพื้นหญ้าที่ไหนสักแห่งในหัวสมองของฉันเอง ขอที่ให้ฉันทำตัวฉันเองได้ปลอดโปร่ง  แม้มันจะเศร้า เหงา บ้างก็ตามที

อย่า

อย่าพยายามบีบบังคับหัวใจฉันด้วยหนทางที่เสนอว่ามันคือ

ทางออก

อย่า อย่ามาพยายามเพื่อคนอย่างฉันอีกเลยนะเพื่อน

คนอ่อนแออย่างฉัน มันยังทำอะไรไม่ไหว